Dream Theater'ın ilk albümü ''When Dream and Day Unite''da dönemin prog metal vokal tekniğini başarıyla yansıtan Charlie Dominici'nin bu albümden sonra sırra kadem basması bence üzücü bir gelişmeydi.

Neyse ki, tıpkı Ross the Boss örneğinde olduğu gibi adına metal dediğimiz şey bir kere kana girdi mi, çıkartmak olanaksız. Siz kaçsanız bile o sizin peşinizi bırakmıyor. Dominici de tek başına bir akustik albümle yeniden başlattığı kariyerini İtalyan bir Dream Theater tribute grubuyla kaydettiği albümle devam ettirmişti. Üçlemenin son halkasında klasik progresif metal çizgisini tekrarlıyor Dominici. Yine büyük ölçüde Dream Theater'ı hatırlatan enstrümantal pasajlarla donatılmış bir albümden söz ediyoruz. Dominici ne zaman DT'den uzaklaşıyor, o zaman gerçekten vurucu işlere imza atıyor, 'So Help Me God' ve 'Genesis' gibi. Dominici'nin vokalleri WDaDU'daki halini arattırıyor, hatta bazen kulakları tırmalıyor ama her şeye karşın tonlarca Dream Theater klonunun arasında DT müziğinin mimarlarından biri olan Dominici'nin imzası bu albümü değerli kılmaya yetiyor. 

Doğu Yücel
Headbang