Hayallerimizi umutlarımıza bağlar, dualarımızın pençesine iliştirip uçururduk tutkularımızı uzaklara. Her nefes alışımızda boğulmadan yüzmeye çalışırdık kaygılarımızda. Belki de hayat denen şeyi anlamlı kılmak adına, bu anlamsızlığın sonsuzluğuna isyan edip severdik.

Aşık olurduk, yerine bir şey koyamadığımız bir biçimde. Severdik her şekilde. Yalnızca sevdiğimiz için var olduğumuzu sanırdık hatta karşılıksızca. Sonra zamanın kural tanımazlığı çıkardı karşımıza ve oyunun kurallarını hançerlerdi umutlarımıza. Çaresizce boyun eğerdik karşı koyamadığımız zamana. İnancımızın yitişini izlerdik paramparça hüzünlerle. Düşünür kaybeder, hatırlar kaybeder, ister kaybederdik. Aşık olmanın bizim için kaybetmek anlamına geldiği geç 90'lardaki baş ucu gruplarımızdan Anathema, ağırlıklı olarak o dönemlerdeki şarkılarından oluşan akustik bir albümle selam söylüyor bize. Bu sefer bira sertliği yok. Rakı ağırlığında değil muhabbetimiz. Sıcak şarap naifliğinde eski günleri hatırlatıyor yaralarımıza, izlerine. Eskilerden bir dostla, birer sigara yakıp eski aşklardan dem vuruyoruz. Buruk bir gülümseme tadında... Yaktığımız fotoğrafların kalıcı kokusunda... Keşkelerin artık acıtmadığı zamanlarda... 
 
Sadi Tirak
Headbang